Bir de Rabbin, Âdemoğullarından, bellerindeki zürriyetlerini alıp da onları kendi nefislerine şahit tutarak: Ben sizin Rabbiniz değil miyim?" dediği vakit, "pekâlâ Rabbimizsin, şahidiz" dediler. (Bunu) kıyamet günü "Bizim bundan haberimiz yoktu." demeyesiniz diye (yapmıştık).” Emri ilahisiyle başlayan kulluk hayatı “Pekala Rabb’imizsin” diye yapılan tasdik ile de bu kabulün gereği olarak,Allah’u Teala: “Ben cinleri ve insanları ancak bana ibadet etsinler diye yarattım.” “O halde ona ibadet edin, işte dosdoğru yol budur." beyanlarıyla da bu tasdikin ancak bu yaratılma gayesi ile olacağını beyan etmiştir.
Bu emr-i ilahiye Peygamber efendimiz(s.a.v)’e ve ümmetine olduğu gibi,geçmiş bütün peygamberlere de şamil olduğu: “Senden önce hiçbir peygamber göndermedik ki, ona şöyle vahyetmiş olmayalım: "Gerçek şu ki benden başka ilâh yoktur. Onun için bana ibadet edin." beyanıyla da sabittir. Demek ki bu emr-i ilahiye tüm insanlık adına bir zorunluluktur.

İnsanlık alemi bu emri ilahiyeyi zaman içinde saptırmışlar ve kendilerinin yaptıkları putlara tapar olmuşlar. Şanı yüce olan Allah bu yapılanın sakıncalı ve akıbetinin kötü olacağını: "Allah'dan başkasına ibadet etmeyin! Ben, size gelecek acı bir günün azabından korkarım." beyanı ile duyurmuştur.
Bütün peygamberler ve ümmetlerini de,ibadet ederken zatı kibriyasından başkasını ortak koşmamalarını,yani kimseye gösteriş ve riya yapmadan ibadet etmelerini de: “Allah'a ibadet edin ve O'na hiçbir şeyi ortak koşmayın.” diye ikaz etmektedir. Öyleyse ibadet etmek hakikat dır,ama şanı yüce olan Allah ortak istememektedir.
İbadet ederken hasıl olacak sıkıntı ve musibetlerde de: “…O'na ibadet et ve O'na ibadet etmekte sabırlı ol.” diye uyarmaktadır.

Yapılan kulluktan caydırmak için ortaya konan çeşitli çaba,taktik ve bu işlere kalkışanların bütün çalışmalarının körü körüne ve şuursuzca yapılmış işler olduğunu, müminlere yılmamaları ve sabır göstermeleri ve ihtiyaç anında sadece zatına dayanılması gerektiğini her şeyi bildiğini ve hiçbir şeyden gafil olmadığını da: “Sen yalnızca O'na ibadet et ve yalnızca O'na dayan. Rabbin yaptıklarınızın hiçbirinden gafil değildir.” buyurmaktadır.
Rabb’e kulluktan mü’minleri çevirmeye kalkışan gafillere,“Pekala Rabb’imizsin” tasdikinin bu dünyada uygulama safhasının ibadet etmekle olduğunu ve doğru işin ancak bu olduğunu bildirmemiz için de: “De ki: "Bana, dini sadece kendisine halis kılarak Allah'a ibadet etmem emredildi” buyurmuştur.
İbadet ve kulluğun belli bir zaman dilimi içinde değil ölüm gelene kadar sürekli olması gerektiğini de:“Ve sana ölüm gelinceye kadar Rabbine ibadet et” buyurarak kulluğun mü’minden hiç düşmeyeceğini belirtmektedir.
Mü’minlerin ibadet yapma zorunluluğunu anladıktan sonra şimdi de kulluk yapanların hangi minval üzere ibadet yaptıklarını inceleyelim:
İbadet yapanlar yüce Allah’a genel olarak üç durum üzere kulluk ederler. Korku-Ümit ve sevgidir. Bu sayılan üç durumun ortak bir yapısı vardır. Makam ve haldir.